با مدیریت وبلاگ تماس گرفته شود

رفیقه هایم ...

همیشه

 

ازکناردیوار راه می روم

که نکند سایه ام از خودم بلندتر...

                         احساس غرور

خودتان که خوب می دانید

                         اهل دل اید مثلا

                                  ***

هی با شمایم

                     آقا.خانم

شما که مرا می شناسید

دلم که می خواست اعتراف کنم.

اصلا تقصیر خودم است

که

دوستانم

                روسپیان شعر سپید و

                شب خوابه های کهنند

ورفیقه هایم

بانوان ماتیک زده ای که

                           هنرمردان را به نام آزادی

                              به خون می فروشندو

لبانشان روز آ روز

سرخ ترمی شود